Na ratunek kreatywnym

Dzisiaj na tapetę biorę lipcowy wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, którego przedmiotem jest kara umowna z umowy NDA.

To orzeczenie doskonale pokazuje jak w praktyce wygląda dochodzenie kary umownej z tytułu naruszenia umowy poufności (NDA).

Jak zobaczysz na tym przykładzie nie jest to rzecz łatwa i nie taki straszny NDA jak go malują 😃.

Przy tej okazji omówię posunięcia obydwóch stron i wskaże jakich błędów się wystrzegać w procesie gospodarczym.

Stan faktyczny

Powód był spółką zajmującą się m. in. produkcją odzieży sportowej oraz suplementów.

Powód w pozwie wskazał, że należy mu się od pozwanego kara umowna z umowy NDA.

Bagatela 100.000 zł.

Z ostrożności jednak powód domagał się od pozwanego 10.000 zł tytułem części tej kary (o tzw. rozdrobnieniu roszczenia możesz przeczytać tutaj).

Strony zawarły dwie umowy:

•  umowę o współpracy z dnia 23 lipca 2012 roku
  Na podstawie tej umowy  pozwany wykonywał na rzecz powoda materiały graficzne. W ramach tej umowy pozwany był zobowiązany był do archiwizowania wszystkich utworów zrealizowanych na rzecz powoda i udostępniania ich powodowi. Miało to następować na każde żądanie, pod rygorem zwrotu kosztów poniesionych przez powoda na ich powstanie.
• umowę o poufności z dnia 2 marca 2016 r.
  Na mocy tego kontraktu pozwany był zobowiązany do nieutrwalania informacji obejmujących tajemnicę przedsiębiorstwa powodowej spółki bez zgody powoda. Zakaz dotyczył wszelkich nośników informacji. Pozwany dodatkowo miał obowiązek wydania, na każde żądanie powoda, nośników informacji z utrwaloną tajemnicą przedsiębiorstwa powodowej spółki.

Pozwany wykonywał grafiki na potrzeby marketingowe powoda. W tym celu korzystał z dostarczonego przez powoda laptopa, a wykonane przez siebie projekty zapisywał w plikach na dysku tego komputera. Pozwany zwrócił laptopa po zakończeniu umowy.

Za co ta kara umowna z umowy NDA?

Kilka miesięcy później powód stwierdził u siebie brak zarchiwizowanych plików z utworami graficznymi.

Ponadto w ocenie powoda  pozwany wykorzystywał zaprojektowane dla powoda grafiki w innych celach, z których czerpał zyski.

Logiczny wniosek?

Pozwany posiada zarchiwizowane utwory graficzne na swoich prywatnych lub służbowych nośnikach informacji.

Przynajmniej tak uważał powód.

Dlatego też były pracodawca wezwał pozwanego do wydania powodowej spółce wszelkich nośników informacji z utrwaloną tajemnicą przedsiębiorstwa. Ponieważ wezwanie nie odniosło skutku następnie powód naliczył pozwanemu karę umowną 100.000 zł.

Pozwany wszystkiemu zaprzeczył i wskazał, że gdy zwrócił laptopa nikt nie zgłaszał jakichkolwiek braków.

Sąd uznał, że powód nie udowodnił, że pozwany wykorzystuje utwory.

W szczególności sąd nie podzielił zapatrywań, że pozwany utwory te wykorzystywał zakończeniu współpracy.

A dopiero wykazanie takiej okoliczności mogłoby być podstawą do  domniemywania posiadania plików przez pozwanego.

I to ewentualnie na na prywatnych nośnikach grafika (gdyż służbowe bezspornie zwrócił).

Pozew został oddalony.

Błędy popełnione przez powoda:

• członek zarządu nie stawił się na rozprawie
  Wydaje się to być oczywiste, ale nieobecni nie mają racji. Sąd pominął dowód z przesłuchania strony powodowej co znacznie utrudniło wykazywanie roszczeń.
• powód zbyt późno wniósł  o przesłuchanie świadka
  W procesie cywilnym obowiązuje tzw. prekluzja dowodowa. Oznacza to, że wszystkie dowody należy przedstawić w pozwie/odpowiedzi na pozew pod rygorem utraty możliwości ich powołania. Powód zbyt późno zgłosił dowód z przesłuchania świadka, chociaż mógł to zrobić już w pozwie. Sąd oddalił taki wniosek jako spóźniony.
• powód nie sprawdził i nie zabezpieczył laptopa
  Powód zbyt późno (bo po kilku miesiącach) chciał dowodzić, że laptop nie zawiera potrzebnych plików. Zawartość dysku powód powinien zweryfikować niezwłocznie, a w razie braków zwrócić się o zabezpieczenie dowodu przez Sąd.
• powód dołączył pozwu grafiki bez dalszych dowodów
  Powód przedstawił grafiki, które nie przedstawiały one żadnej wartości dowodowej dla Sądu. W uzasadnieniu zresztą wskazano, że „na ich podstawie nie sposób ustalić, kto jest ich autorem, kiedy zostały stworzone, dla kogo, gdzie zostały umieszczone, czy wreszcie – w jakim zakresie zawierają one elementy grafik powoda”. Powód powinien wykazać jakie grafiki należą do niego, jakie grafiki należą do konkurenta, a następnie dokonać ich zestawienia w celu wykazania ewentualnych elementów zbieżnych.
• brak przygotowania do procesu
  Zupełnie niedopuszczalnym jest żeby na rozprawę „ściągani” byli świadkowie „z przypadku”. Za takich uważam osoby, które składają zeznania pokroju „wydaje mi się, że pozwany jest w posiadaniu plików – projektów graficznych ciuchów, bo widzę, że u konkurencji, dla której pracuje pozwany, znajdują się wzory ciuchów, które były u nas dyskutowane, a nie weszły do produkcji”. Świadkowie powinni albo być zdecydowani, albo nieobecni 😄.

Błędy popełnione przez pozwanego:

• pozwany wniósł o zobowiązanie powoda do przedłożenia szeregu dowodów – w kodeksie postępowania cywilnego znajduje się art. 248 kpc pozwalający zobowiązać stronę przeciwną do przedłożenia dokumentów. Przepis ten nie może być jednak stosowany w ten sposób jak to próbował zrobić pozwany.Nie można wnosić o „zobowiązanie powoda do przedłożenia dowodów na okoliczność, że w dniu zdania przez pozwanego sprzętu powodowi nie znajdowały się na nim zarchiwizowane przez pozwanego utwory„. Sąd oddalił taki wniosek wskazując, że strona nie może domagać się, aby przeciwnik przedstawił bliżej nieokreślone dowody na poparcie jej twierdzeń.
• pozwany nie żądał pokwitowania zwrotu sprzętu – całej sprawy w ogóle by nie było gdyby pozwany zażądał od powoda pokwitowania, że laptop został zwrócony wraz z zawartością.

Potrzebujesz sprawdzonego wzoru umowy?

Brak czasu na czytanie?

Zobacz także:

• Umowa NDA z prawnikiem – umowa o zachowanie poufności nie jest konieczna w relacji agencji SEO i adwokata. Prawnika wiąże coś silniejszego niż NDA: tajemnica zawodowa
• Co powinien zawierać wzór umowy NDA dla agencji reklamowej – Wzór umowy NDA nie powinien zawierać szablonowych klauzul, że „nie wolno nigdzie, z nikim i o niczym”. Kluczem do skuteczności jest tutaj precyzja zapisów.

Podziękowania dla:

• Photo by Chris Benson on Unsplash